Canım Oglum,
Ben aslında,
seni ve senle hayatıma bulasan tum guzel seyleri burada anlatmak istedim. Sana anı olsun diye, seni ne kadar sevdigimizi bil diye, senle nasıl bayram yerine donduk gor diye.
Hamileyken yazmaya basladim minicikken sen.
Ama devamını getiremedim.
Simdi uzuluyorum, derlemeli toplamalıyım her seyi.
Gecmisi cok yazamasam da, 9. ayını doldurdugun bugun ve sonrasını kaydetmeliyim.
Gectigimiz 9 ay, sen bana,
Kaybetmenin kıyısından donmeyi ve binlerce kere sukretmeyi ogrettin.
birine kosulsuz baglanmak ne demek onu ogrettin...
Kadife gibi bir tene dokunmaya kıyamamak nasıldır bunu gosterdin.
En ufak bir gozyasinin beni ne kadar uzdugunu anlamamı sagladin.
Minicik ellerini ve ayaklarını ısırmamak icin kendimi tutmayı ogrettin...
Canımdan kopan bir minigi, bir damla sutle beslemek icin nasıl acı cekilir ve bu acı nasıl da yokmus gibi davranılır bunu gosterdin...
Sen buyurken, algilarin degisirken, aslinda hepimizin ozde ne kadar saf, masum ve sevgiye ac oldugumuzu hatırlamamı sagladın.
3,5 aylıktın ilk kez bize bilincle guldugunde, 5 aylıktın ilk pirinc tanesi disine degdigimizde...
Bu kadar basit gozuken seylere, kocaman sevinmeyi ogrettin...
Hepimiz, Seni kocaman seviyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder