BASLARKEN...

Guzel oglum...
Ben aslinda duygulandigimda, duygularim cosar adim yuregimde kostugunda, kah aglayarak kah gulerek, hep yazarim...
Yazarim ki, icimdekiler bir kagitta somutlasikca, daha derin anlam kazansin, yazarim ki unutulmasin...
Eskiden, kalem ve kagit kullaniyordum, nice defterlerim var, icinde nice anilar, nice mutlululklar, kimi arabesk(!) nice huzunler iceren. Artik kalem kagitta degil ama bloglarda yaziyoruz. yaziyoruz ve sevdiklerimizle paylasiyoruz.
Ben senin, beni mutluluktan ucuran varligini, var olan diger blogumda mujdelemistim kendime. Ama simdi dusunuyorum da az geldi sanirim. O bloga kardes yeni bir blogum olsun, orada sadece ve sadece sen ol istedim.
Seni beklerken bizi saran heyecanlar, doktor kontrollerimiz, bir kac resim, sana dinlettigimiz sarkilar olsun istedim. Odani hazirlarken neler yasadik sen de bil...
Seni ne kadar sevdigimizi simdiden ve bu hayata seni hazirlamak icin nasil telaslar icinde oldugumuzu bil istedim.
Bil ki, senin erdemli, onurlu ve "iyi bir insan, hayirli bir vatandas, caliskan bir erkek olman icin elimizden geleni yapmaya simdiden haziriz...
Seni simdiden inanilmaz cok seviyoruz. Simdiden nesemizin, heyecanimizin, rutin disi hayatimizin kaynagisin sen...
Hoslar gel, sefalar getir ailemize...
Seni cok ama cok seviyoruz...